طنز/ نحوه‌ رسیدن به پیراهن تیم ملی

[ad_1]

ترول فوتبال – در روزهایی قرار داریم که اگه از احمد پورمخبر هم بپرسی در فصل نقل و انتقالات چیکاره‌ای، صد در صد بهت جواب میده که می‌خوام لژیونر بشم! حالا اصلا مهم نیست که حتی از تیم جبارسینگ و برادران تاچیبانا هم پیشنهاد نداره و نهایتاً بتونه به عنوان هافبک دفاعی تیم اف سی کوکائین از دسته سه لیگ مالی آباد جنوب قاسم آباد سفلی ایفا نقش کنه.

طی بررسی‌هایی که در این مقوله انجام دادیم فهمیدیم که هیچ احد الناسی به قصد خارج و اروپا، لژیونر نمیشه. بلکه فقط و فقط هدف پیراهن تیم ملیه که راه میانبرش لژیونر شدنه. حالا چطورش رو پیرمرد پرتغالی نیمکت تیم ملی می‌دونه. یعنی برای رسیدن به پیراهن تیم ملی باید طوری بازی کنی که یا کیروش ازت خوشش بیاد، یا اینکه مسئولین تیم آنژی ماخاچ قلعه روسیه یا کلاشینکف افغانستان باهات قرارداد ببندن.

مراحل راه اول خیلی پیچیدست و باید انقدر خوب باشی که از بهترین‌های لیگ هم بهتر باشی و دل آقای کیروش رو بدست بیاری. حالا اگه بدست بیاری در صورتی که رباط هم پاره کنی و سه فصل بازی نکنی و بعدش هم بی تیم بمونی، بازهم به تیم ملی دعوت می‌شی و جای بهترین پاسور لیگ، آچارفرانسه برانکو و حتی گتوزوی وطنی رو توی تیم ملی می‌گیری. یعنی مورد داشتیم طرف دو هفته بازی کرده و با یک گل به خودی و یک پاس آکروباتیک به مهاجم حریف از تیمش ۵ امتیاز رو سلب کرده، یه مصدومیت شدید میبینه و یک سال بازی نمی‌کنه و آخرش هم با قهر و گلایه بی‌تیم می‌مونه، اما آخر سر با تیم ملی توی تشویق ایسلندی بعد از صعود شرکت می‌کنه.

اما قطعاً راه ثانی از اولی راحت‌تر و تمیزتره چون بدبختی‌های کمتری داره. حالا چرا بدبختی‌هاش کمتره چون شما تلاشت فقط تا رسیدن به پیراهن تیم خارجی ختم می‌شه و راحتی بعدش رو حتی دانشگاه آزادی‌ها هم حس نکردن. به این معنا که با یه تیم درجه چهار پنج اروپایی و حتی آسیایی قرارداد چند ساله می‌بندی. سالی یک بار بازی می‌کنی و با یک لمس توپ، توسط رسانه‌های داخلی به والنسیا و لیورپول و بارسلونا لینک می‌شی اما نهایتا با همون تیم سندباد و علی بابا تمدید می‌کنی. در این مورد هم باز مثالی هست که یه روز با عکاس کات میکنه و یه روز با بازیگر داخلی رفیق می‌شه، تو کل فصل دو پاس گل اونم به اشتباه داده، ولی نهایتا میاد تو ورزشگاه آزادی و پنج تا توپ لو می‌ده و بازهم دعوت می‌شه تا در کنار جواد خیابانی به رنده کردن مغز من و تو بپردازه.

در پایان جا داره از جناب کارلوس تشکر کنیم که با وجود علایق عجیب و غریبشون، و همچنین بدون دعوت کردن بهترین‌های لیگ باز هم طوری تیم رو به جام جهانی برد که جواد خیابانی مجبور بشه تمام شهرهای روسیه سلام و احوال‌پرسی کنه.

علیرضا اسحاقی

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *